Η τριήμερη παρουσία του Κυριάκου Μητσοτάκη στο ακριτικό νησί, με αφορμή την 83η επέτειο της απελευθέρωσής του, αποκτά επομένως ιδιαίτερο βάρος. Όχι μόνο επειδή ο Πρωθυπουργός βρίσκεται στο ανατολικότερο άκρο της ελληνικής επικράτειας, αλλά επειδή επιλέγει να παραμείνει εκεί, να επισκεφθεί τη Ρω και τη Στρογγύλη, να βρεθεί στα φυλάκια και να συζητήσει επί τόπου τα προβλήματα των κατοίκων.
Το Καστελλόριζο δεν χρειάζεται συμβολικές επισκέψεις για τις φωτογραφίες. Χρειάζεται κράτος.
Χρειάζεται σχολείο, γιατρό, υποδομές, νερό, ενέργεια, στέγη για τους δημοσίους υπαλλήλους, συγκοινωνίες και κυρίως ανθρώπους που θα επιλέγουν να ζήσουν εκεί. Γιατί η πραγματική εθνική παρουσία δεν μετριέται μόνο από τις σημαίες και τα πολεμικά πλοία. Μετριέται από το αν ένα παιδί μπορεί να μεγαλώσει στο νησί, αν ένας γιατρός μπορεί να εγκατασταθεί εκεί και αν μια οικογένεια μπορεί να δημιουργήσει τη ζωή της χωρίς να αισθάνεται ότι βρίσκεται ξεχασμένη στην άκρη της Ελλάδας.
Αυτό είναι και το πιο ουσιαστικό σημείο όσων ανακοίνωσε ο Μητσοτάκης. Τα 37 έργα που παρουσιάστηκαν για τη Μεγίστη δεν πρέπει να αντιμετωπιστούν ως ένας ακόμη κατάλογος κυβερνητικών εξαγγελιών. Το πραγματικό στοίχημα είναι η υλοποίησή τους. Ο ίδιος έθεσε ως στόχο μέσα στην επόμενη τετραετία να έχουν κλείσει οι σημαντικές εκκρεμότητες του νησιού.
Και εδώ βρίσκεται η ουσία.
Το Καστελλόριζο δεν χρειάζεται να αποδεικνύει ότι είναι ελληνικό. Η Ελλάδα χρειάζεται να αποδεικνύει καθημερινά ότι το Καστελλόριζο είναι ισότιμο κομμάτι της.

