#Ν2612_1998 #Δασοπυρόσβεση #φωτιές #πυρκαγιές
Η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Οι μεγάλες δασικές πυρκαγιές δεν αντιμετωπίζονται μόνο την ώρα που καίνε. Αντιμετωπίζονται κυρίως τους μήνες που προηγούνται, μέσα στο ίδιο το δάσος.
Η μεταφορά της δασοπυρόσβεσης από τη Δασική Υπηρεσία στο Πυροσβεστικό Σώμα το 1998 στηρίχθηκε στην εκτίμηση ότι το νέο μοντέλο θα ήταν αποτελεσματικότερο και οικονομικότερο. Σχεδόν τρεις δεκαετίες αργότερα, η εμπειρία δείχνει ότι οι δασικές πυρκαγιές γίνονται ολοένα μεγαλύτερες, το κόστος της καταστολής αυξάνεται διαρκώς και το κράτος επενδύει όλο και περισσότερους πόρους στην αντιμετώπιση της φωτιάς, αντί στην αποτροπή της.
Η μεγαλύτερη αδυναμία του σημερινού μοντέλου είναι ότι έχει μετατοπίσει το βάρος σχεδόν αποκλειστικά στην καταστολή. Όμως η πραγματική προστασία του δάσους ξεκινά πολύ πριν εμφανιστεί η πρώτη φλόγα.
Τα Δασαρχεία διαθέτουν την επιστημονική γνώση και την εμπειρία να διαχειρίζονται το δάσος σε όλη τη διάρκεια του έτους. Γνωρίζουν τη μορφολογία κάθε περιοχής, τη σύνθεση της βλάστησης, τα σημεία υψηλού κινδύνου και τις παρεμβάσεις που απαιτούνται ώστε μια πιθανή πυρκαγιά να μην εξελιχθεί σε ανεξέλεγκτη καταστροφή.
Στο επίκεντρο αυτής της πολιτικής πρέπει να βρεθούν τρεις κρίσιμες παρεμβάσεις.
Πρώτον, η συστηματική συντήρηση και διάνοιξη του δασικού οδικού δικτύου. Χιλιάδες χιλιόμετρα δασικών δρόμων παραμένουν σήμερα απροσπέλαστα λόγω κατολισθήσεων, διάβρωσης ή πυκνής βλάστησης. Όταν εκδηλωθεί πυρκαγιά, η καθυστέρηση πρόσβασης των επίγειων δυνάμεων επιτρέπει στη φωτιά να αποκτήσει ανεξέλεγκτη δυναμική. Ένα λειτουργικό δασικό οδικό δίκτυο μειώνει δραστικά τον χρόνο επέμβασης και αυξάνει την αποτελεσματικότητα των επιχειρήσεων.
Δεύτερον, η συστηματική απομάκρυνση της καύσιμης ύλης. Ξερά κλαδιά, πεσμένοι κορμοί, πυκνοί θάμνοι και εγκαταλελειμμένη βλάστηση λειτουργούν ως τεράστια αποθήκη καυσίμου. Όσο περισσότερο συσσωρεύεται αυτή η ύλη, τόσο μεγαλύτερη είναι η ένταση και η ταχύτητα εξάπλωσης μιας πυρκαγιάς. Η διαχείριση της καύσιμης ύλης δεν είναι μια περιστασιακή εργασία, αλλά μια συνεχής δασοτεχνική παρέμβαση που απαιτεί σχεδιασμό και μόνιμη παρουσία στο πεδίο.
Τρίτον, η αξιοποίηση του εποχικού προσωπικού εκεί όπου πραγματικά χρειάζεται: μέσα στο δάσος και όχι πίσω από γραφεία. Χιλιάδες ανθρωποώρες μπορούν να κατευθυνθούν σε καθαρισμούς, συντήρηση δασικών δρόμων, δημιουργία και συντήρηση αντιπυρικών ζωνών, αποκατάσταση υδατοδεξαμενών, επιτήρηση και έγκαιρη ανίχνευση εστιών. Η επένδυση στην πρόληψη αποδίδει πολλαπλάσια σε σχέση με το κόστος αντιμετώπισης μιας μεγάλης πυρκαγιάς.