Το Κογκρέσο καλείται να βάλει φρένο στον πρόεδρο που υπονομεύει τη Δύση
Η απόφαση του Ντόναλντ Τραμπ να αναστείλει τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας προκαλεί θύελλα αντιδράσεων στην Ουάσινγκτον, καθώς προσφέρει οικονομική ανάσα στο καθεστώς του Βλαντίμιρ Πούτιν, την ώρα που η Ουκρανία συνεχίζει να πληρώνει με αίμα τη ρωσική εισβολή.
Ο Αμερικανός πρόεδρος, αφού υπέγραψε τον Σεπτέμβριο τον νόμο για την επιβολή κυρώσεων στη Ρωσία και στο Ιράν, υπαναχώρησε, παγώνοντας την εφαρμογή βασικών μέτρων. Το επιχείρημα της συγκράτησης των ενεργειακών τιμών δεν αναιρεί τις γεωπολιτικές συνέπειες: η Μόσχα αποκτά περιθώρια οικονομικής ενίσχυσης, ενώ το Κίεβο βλέπει τον βασικό του σύμμαχο να απομακρύνεται από την πολιτική πίεσης προς τον εισβολέα.
Ο Πούτιν, ο ηγέτης που εξαπέλυσε τον πόλεμο κατά της Ουκρανίας και φέρει την πολιτική ευθύνη για τις καταστροφές και τους θανάτους που αυτός προκαλεί, δεν χρειάζεται μεγάλες διπλωματικές νίκες για να ωφεληθεί. Αρκεί να βλέπει τη Δύση να διχάζεται και την αμερικανική υποστήριξη προς το Κίεβο να γίνεται ολοένα πιο αβέβαιη.
Η αντίδραση δεν προέρχεται μόνο από τους Δημοκρατικούς. Ρεπουμπλικάνοι γερουσιαστές και βουλευτές επικρίνουν την απόφαση, υποστηρίζοντας ότι η Ουάσινγκτον οφείλει να αυξάνει την πίεση προς τη Μόσχα και όχι να της προσφέρει διευκολύνσεις. Η διακομματική αυτή αντίδραση αναδεικνύει ένα κρίσιμο ζήτημα: την αξιοπιστία των Ηνωμένων Πολιτειών απέναντι στους συμμάχους τους.
Πολιτική υποχώρηση με κόστος
Η λέξη «προδοσία» είναι βαριά, αλλά αποτυπώνει την αίσθηση εγκατάλειψης που προκαλεί η υποχώρηση της Ουάσινγκτον απέναντι στη Μόσχα. Δεν έχει αποδειχθεί ότι ο Τραμπ ενεργεί κατ’ εντολή του Πούτιν. Τα αποτελέσματα της πολιτικής του, ωστόσο, εγείρουν σοβαρά ερωτήματα: ποιος ωφελείται από αυτή την απόφαση και ποιο αντάλλαγμα εξασφάλισαν οι ΗΠΑ από τη Ρωσία;
Όταν ένας πρόεδρος υπονομεύει στην πράξη μέτρα που ο ίδιος υπέγραψε, οφείλει να εξηγήσει πώς αυτή η επιλογή υπηρετεί την αμερικανική ασφάλεια. Διαφορετικά, η επίκληση του εθνικού συμφέροντος κινδυνεύει να μετατραπεί σε άλλοθι για μια πολιτική που αποδυναμώνει τους συμμάχους και ενισχύει τον αντίπαλο.
Μπορεί το Κογκρέσο να σταματήσει τον Τραμπ;
Η υπόθεση ανοίγει τη συζήτηση για τα θεσμικά όρια της προεδρικής εξουσίας. Το Κογκρέσο μπορεί να επιδιώξει την ανατροπή της απόφασης και να απαιτήσει λογοδοσία. Η δυνατότητα άμεσης παρέμβασης, ωστόσο, περιορίζεται από τη διακοπή των εργασιών του μέχρι μετά τις ενδιάμεσες εκλογές της 3ης Νοεμβρίου.
Η απομάκρυνση του Τραμπ από την προεδρία δεν αποτελεί αυτόματη συνέπεια μιας αμφιλεγόμενης πολιτικής. Το Σύνταγμα των ΗΠΑ προβλέπει συγκεκριμένη διαδικασία: η Βουλή των Αντιπροσώπων μπορεί να κινήσει διαδικασία παραπομπής (impeachment), ενώ η καταδίκη και απομάκρυνση απαιτεί πλειοψηφία δύο τρίτων των παρόντων γερουσιαστών. Η 25η Τροπολογία αφορά την αδυναμία άσκησης των προεδρικών καθηκόντων και δεν αποτελεί μηχανισμό απομάκρυνσης λόγω πολιτικών διαφωνιών.
Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν το Κογκρέσο θα επιβάλει θεσμικά όρια σε μια πολιτική που προκαλεί ρήγματα στη Δύση και προσφέρει διπλωματικά και οικονομικά οφέλη στη Μόσχα.
Ο Τραμπ δεν μπορεί να απαιτεί από τους συμμάχους των ΗΠΑ να εμπιστεύονται τις αμερικανικές δεσμεύσεις, όταν ο ίδιος τις καθιστά αναλώσιμες. Αν η πολιτική του διευκολύνει τον Πούτιν χωρίς ουσιαστικό αντάλλαγμα για την ειρήνη, τότε το κόστος δεν θα περιοριστεί στην Ουκρανία. Θα αφορά την αξιοπιστία ολόκληρης της Δύσης.
Πηγές: Newsbeast, 17/10/2026· Associated Press, 17/10/2026· Reuters, 13–17/10/2026.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου