Σταματά επένδυση Αστέρα-1δις λόγω επιδείνωσης των όρων διαβίωσης των κατοίκων της περιοχής.
Με τους όρους διαβίωσης των υπολοίπων τι γίνεται;
Αυτή είναι η απορία; Θα μου πείτε έτσι λέει η νομολογία του δικαστηρίου. Νομολογία που ξεκίνησε από το άρθρο 24που προβλέπει ότι: ("Η προστασία του φυσικού και πολιτιστικού περιβάλλοντος αποτελεί υποχρέωση του Κράτους" και ότι "Η χωροταξική αναδιάρθρωση της Χώρας, η διαμόρφωση, η ανάπτυξη, η πολεοδόμηση και η επέκταση των πόλεων και των οικιστικών γενικά περιοχών υπάγεται στη ρυθμιστική αρμοδιότητα και τον έλεγχο του Κράτους, με σκοπό να εξυπηρετείται η λειτουργικότητα και η ανάπτυξη των οικισμών και να εξασφαλίζονται οι καλύτεροι δυνατοί όροι διαβίωσης") και έφτασε στο να αποφασίζουν τα δικαστήρια για το που θα γίνουν επενδύσεις και όχι η διοίκηση ή η Βουλή.
Με το άλλο όμως άρθρο του Συντάγματος που προβλέπει ότι:
"Η εργασία αποτελεί δικαίωμα και προστατεύεται από το Κράτος, που μεριμνά για τη δημιουργία συνθηκών απασχόλησης όλων των πολιτών" τι γίνεται; Είναι νοητό το απολύτως θεμελιώδες δικαίωμα της εργασίας να μην μπορεί να ασκηθεί για πάνω από 1 εκ. ανθρώπους και τα δικαστήρια να δικάζουν σαν να μην συμβαίνει τίποτε; Χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τους την ζημιά που τα ίδια προκαλούν στην πιθανότητα επενδύσεων, όχι μόνο από την ουσιαστική αρνησιδικία (λόγω του χρόνου εκδίκασης των υποθέσεων που είναι τεράστια ευθύνη της δικαιοσύνης και εκδιώκει με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο τους σοβαρούς επενδυτές), αλλά και με την ανασφάλεια δικαίου που προκαλεί η συγκεκριμένη νομολογία. Πάρτε για παράδειγμα τα κτίρια που έχουν κριθεί αντισυνταγματικά αφού το ΣτΕ τα άφησε να κτιστούν, μη κάνοντας δεκτές τις προσωρινές διαταγές!
Την Ελλάδα την πληγώνει σήμερα περισσότερο απ' όλα ότι όπου και αν γυρίσουν οι άνεργοι και οι απλήρωτοι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα βλέπουν μπροστά τους την αδιαφορία. Ακόμα και στις δικαστικές αποφάσεις που άμεσα ή έμμεσα τους αφορούν;
Με τους όρους διαβίωσης των υπολοίπων τι γίνεται;
Αυτή είναι η απορία; Θα μου πείτε έτσι λέει η νομολογία του δικαστηρίου. Νομολογία που ξεκίνησε από το άρθρο 24που προβλέπει ότι: ("Η προστασία του φυσικού και πολιτιστικού περιβάλλοντος αποτελεί υποχρέωση του Κράτους" και ότι "Η χωροταξική αναδιάρθρωση της Χώρας, η διαμόρφωση, η ανάπτυξη, η πολεοδόμηση και η επέκταση των πόλεων και των οικιστικών γενικά περιοχών υπάγεται στη ρυθμιστική αρμοδιότητα και τον έλεγχο του Κράτους, με σκοπό να εξυπηρετείται η λειτουργικότητα και η ανάπτυξη των οικισμών και να εξασφαλίζονται οι καλύτεροι δυνατοί όροι διαβίωσης") και έφτασε στο να αποφασίζουν τα δικαστήρια για το που θα γίνουν επενδύσεις και όχι η διοίκηση ή η Βουλή.
Με το άλλο όμως άρθρο του Συντάγματος που προβλέπει ότι:
"Η εργασία αποτελεί δικαίωμα και προστατεύεται από το Κράτος, που μεριμνά για τη δημιουργία συνθηκών απασχόλησης όλων των πολιτών" τι γίνεται; Είναι νοητό το απολύτως θεμελιώδες δικαίωμα της εργασίας να μην μπορεί να ασκηθεί για πάνω από 1 εκ. ανθρώπους και τα δικαστήρια να δικάζουν σαν να μην συμβαίνει τίποτε; Χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τους την ζημιά που τα ίδια προκαλούν στην πιθανότητα επενδύσεων, όχι μόνο από την ουσιαστική αρνησιδικία (λόγω του χρόνου εκδίκασης των υποθέσεων που είναι τεράστια ευθύνη της δικαιοσύνης και εκδιώκει με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο τους σοβαρούς επενδυτές), αλλά και με την ανασφάλεια δικαίου που προκαλεί η συγκεκριμένη νομολογία. Πάρτε για παράδειγμα τα κτίρια που έχουν κριθεί αντισυνταγματικά αφού το ΣτΕ τα άφησε να κτιστούν, μη κάνοντας δεκτές τις προσωρινές διαταγές!
Την Ελλάδα την πληγώνει σήμερα περισσότερο απ' όλα ότι όπου και αν γυρίσουν οι άνεργοι και οι απλήρωτοι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα βλέπουν μπροστά τους την αδιαφορία. Ακόμα και στις δικαστικές αποφάσεις που άμεσα ή έμμεσα τους αφορούν;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου