Με μεγάλη ευκολία θα χαρακτήριζα ανισόρροπο όποιον μου έλεγε πριν από τρεις μήνες ότι θα έρθει κάποια στιγμή που θα παρακολουθώ το Κανάλι της Βουλής. Αυτή η «κάποια στιγμή» ήρθε, παραδόξως, με μεγάλη φυσικότητα μετά τις 25 Ιανουαρίου, όταν, για πρώτη φορά, εγώ μαζί με χιλιάδες άλλους πρόσεξα ότι το Κανάλι της Βουλής είναι (ή μπορεί να είναι) κάτι περισσότερο από τις αναμεταδόσεις των συνεδριάσεων της Ολομέλειας με γεμίσματα από ταινίες και μπαλέτα.
Έχω χάσει μερικά από τα ωραία και φρέσκα που μας φέρνει το νέο πρόγραμμα, όπως το ντοκιμαντέρ «Με τον Φιντέλ ό,τι κι αν γίνει», μια Κυριακή βράδυ. Μου το είπε ένας φίλος: «Το Κανάλι της Βουλής έχει μεγάλη πλάκα!». Δεν κατάλαβα τι εννοούσε, αλλά υποθέτω ότι η πρόταση να περάσουμε ένα βράδυ Κυριακής με τον Φιντέλ Κάστρο είχε στοιχεία χιουμοριστικά και με την ίδια οπτική είχα παρακολουθήσει προ ημερών καταιγισμό διαφωτιστικών προγραμμάτων που θα μπορούσαν να συνοψιστούν: «Καπιταλισμός, κακό πράγμα. Κομμουνισμός, καλό». Η αλήθεια είναι ότι λίγες εβδομάδες παρακολούθησης του Καναλιού της Βουλής (μιλάμε για το κανάλι της ελληνικής Βουλής, χώρας της Ε.Ε., ακόμη) μου άνοιξαν την όρεξη να ξαναδιαβάσω τη «Φάρμα των ζώων» του Οργουελ και να σκεφτώ μερικά πρόσωπα που θα μπορούσαν να υποδυθούν τους κεντρικούς ρόλους σε μια νέα κινηματογραφική μεταφορά. Ομως, αυτό που ενθουσιάζει είναι ότι, ανεξάρτητα από τι παρακολουθεί κανείς (από τις αγορεύσεις κάποιων ανεκδιήγητων βουλευτών έως την «Ιεροτελεστία της άνοιξης» του Στραβίνσκι), έχει την αίσθηση ότι βλέπει το ίδιο πράγμα. Γιατί το κανάλι όλο είναι πια ποτισμένο από την προσωπικότητα της προέδρου της Βουλής.
Διαβάστε περισσότερα:
http://www.kathimerini.gr/814478/article/politismos/thleorash/h-nea-epoxh-sto-kanali-ths-voylhs
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου