Η ανιστόρητη δημοκρατία της μεταπολίτευσης καλλιέργησε την ψευδαίσθηση πως ο μόνος κίνδυνος που αντιμετωπίζει είναι τα άρματα μάχης. Τα πραξικοπήματα γίνονται συνήθως νύχτα και κάνουν θόρυβο, αφού την επομένη το πρωί στο ραδιόφωνο μεταδίδονται μόνον εμβατήρια. Αφήστε και το άλλο μεγάλο ταμπού, ότι οι δικτατορίες είναι απαραιτήτως δεξιές, ενώ τις άλλες που δεν είναι δεξιές ακόμη κι αν είναι δικτατορίες δεν τις λέμε έτσι. Κι αν χαρακτηρίζω ανιστόρητη τη μεταπολιτευτική δημοκρατία, το κάνω διότι ποτέ δεν φρόντισε να συζητήσει δημόσια, ούτε πώς έγινε το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου ούτε πώς κατέρρευσε το καθεστώς το 1974. Η τρέχουσα άποψη ήταν πως το πραξικόπημα το οργάνωσαν οι Αμερικανοί, οι νεότερες γενιές δεν πιστεύουν ότι τη χούντα την έριξε το Πολυτεχνείο, διότι αυτά τους διδάσκουν οι προοδευτικοί εκπαιδευτικοί. Το «η χούντα δεν έπεσε το ’73» των αγανακτισμένων ψηφοφόρων των Συριζανέλ και των παραφυάδων τους δεν είναι τυχαίο.
Και όμως υπάρχει ένας δρόμος προς τον ολοκληρωτισμό, που δεν προκύπτει ούτε από επανάσταση ούτε από πραξικόπημα. Όταν οι δημοκρατικοί θεσμοί εξασθενούν και όταν η κρίσιμη μάζα των πολιτών χάσει την εμπιστοσύνη της σ’ αυτούς, η διολίσθηση, αφανής, αθόρυβη στην αρχή, κάποια στιγμή εκδηλώνεται. Είναι ένα είδος αυτοάνοσου νοσήματος, όπου τα ίδια τα όργανα στρέφονται εναντίον του οργανισμού για να τον καταστρέψουν. Ο δε οργανισμός, επειδή δεν αναγνωρίζει τον εχθρό, δεν έχει αντανακλαστικά για να αντιδράσει.
Διαβάστε περισσότερα:
http://www.kathimerini.gr/858309/opinion/epikairothta/politikh/ta-stagonidia-toy-oloklhrwtismoy
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου