Συζήτηση σήμερα με παλαιό γνωστό μου για τα τεκταινόμενα στην οικονομία και τη σχέση μας με τους δανειστές:
-"Επιτέλους, συμπεριφερθήκαμε πατριωτικά, και για πρώτη φορά υψώνουμε ανάστημα και λέμε όχι... Πρέπει να γίνουμε εισακουστοί από όλους..."
Κρύβω το σοκ που αισθάνομαι, χαμογελώ και την κάνω... Τι να πει κανείς με τέτοιες νοοτροπίες;;;
Να χρωστάει κάποιος λεφτά... Να παράγει επί έτη μόνον χρέη αφού καταναλώνει μονίμως περισσότερα απ' όσα παράγει. Να έχει ξεσκιστεί στα καταναλωτικά τραπεζικά δάνεια. Να παίρνει δάνειο για να φτιάξει την επιχείρησή του ή το σπίτι του και να το τρώει σε ταξίδια, σε γκόμενες, σε φούμαρα. Να φτάνει στο χείλος της πτώχευσης... Να μην νοιάζεται καν για το μέλλον των παιδιών του... Μόλις αντιλαμβάνεται τον κίνδυνο να ζητά δανεικά από δανειοδότη που τον εξυβρίζει ως τοκογλύφο, που τολμά και τον δανείζει με επιτόκιο 0,5% - 1,5%... Και συνάμα να απειλεί τον δανειοδότη ότι αν δεν πάρει τα χρήματα που δικαιούται θα τινάξει τα μυαλά του στον αέρα μπροστά στο σπίτι του δανειστή, αναγκάζοντας τον δανειστή να καθαρίσει τα αίματα και να αναλάβει τα έξοδα της κηδείας... Ο δανειστής να του λέει "θα σου δώσω ό,τι χρειάζεσαι φτάνει να κάνεις αυτά που θα σου πω για να νοικοκυρευτείς"... Να απαντά ο πρώτος ότι "δεν δέχομαι υποδείξεις διότι τα λεφτά του δανειστή τα ... δικαιούμαι..." Να ξαναματαπαντά ο δανειστής "κοίτα, σε λυπάμαι, πρέπει κάτι να σου δώσω γιατί λυπάμαι τα παιδιά σου, αλλά τα χρήματά μου, τα χρειάζομαι κι εγώ για τα δικά μου παιδιά, γι' αυτό έλα να γράψουμε ένα χαρτί που θα λέει πότε και πώς θα μου τα επιστρέψεις" κι ο πρώτος να το ξαναπαίζει δύσκολος εν ονόματι του πατριωτισμού του, της ένδοξης ιστορίας της οικογενείας του, και ενός πολιτισμού που μόνον ο δανειστής είναι σε θέση να εκτιμήσει... Ε, ρε παιδιά, πάει πολύ... Τέτοιος λαός είμαστε, έτσι σκεφτόμαστε, δυστυχώς, θα πάθουμε τα χειρότερα... Κι αν σας φαίνομαι υπεραπλουστευτικός, τότε πώς σας φαίνεται ο πρωινός συνομιλητής μου;
Να χρωστάει κάποιος λεφτά... Να παράγει επί έτη μόνον χρέη αφού καταναλώνει μονίμως περισσότερα απ' όσα παράγει. Να έχει ξεσκιστεί στα καταναλωτικά τραπεζικά δάνεια. Να παίρνει δάνειο για να φτιάξει την επιχείρησή του ή το σπίτι του και να το τρώει σε ταξίδια, σε γκόμενες, σε φούμαρα. Να φτάνει στο χείλος της πτώχευσης... Να μην νοιάζεται καν για το μέλλον των παιδιών του... Μόλις αντιλαμβάνεται τον κίνδυνο να ζητά δανεικά από δανειοδότη που τον εξυβρίζει ως τοκογλύφο, που τολμά και τον δανείζει με επιτόκιο 0,5% - 1,5%... Και συνάμα να απειλεί τον δανειοδότη ότι αν δεν πάρει τα χρήματα που δικαιούται θα τινάξει τα μυαλά του στον αέρα μπροστά στο σπίτι του δανειστή, αναγκάζοντας τον δανειστή να καθαρίσει τα αίματα και να αναλάβει τα έξοδα της κηδείας... Ο δανειστής να του λέει "θα σου δώσω ό,τι χρειάζεσαι φτάνει να κάνεις αυτά που θα σου πω για να νοικοκυρευτείς"... Να απαντά ο πρώτος ότι "δεν δέχομαι υποδείξεις διότι τα λεφτά του δανειστή τα ... δικαιούμαι..." Να ξαναματαπαντά ο δανειστής "κοίτα, σε λυπάμαι, πρέπει κάτι να σου δώσω γιατί λυπάμαι τα παιδιά σου, αλλά τα χρήματά μου, τα χρειάζομαι κι εγώ για τα δικά μου παιδιά, γι' αυτό έλα να γράψουμε ένα χαρτί που θα λέει πότε και πώς θα μου τα επιστρέψεις" κι ο πρώτος να το ξαναπαίζει δύσκολος εν ονόματι του πατριωτισμού του, της ένδοξης ιστορίας της οικογενείας του, και ενός πολιτισμού που μόνον ο δανειστής είναι σε θέση να εκτιμήσει... Ε, ρε παιδιά, πάει πολύ... Τέτοιος λαός είμαστε, έτσι σκεφτόμαστε, δυστυχώς, θα πάθουμε τα χειρότερα... Κι αν σας φαίνομαι υπεραπλουστευτικός, τότε πώς σας φαίνεται ο πρωινός συνομιλητής μου;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου