Αλήθειες και μύθοι για τα «Δεκεμβριανά» του 2008

Λίγα χρόνια μετά...

Γράφει ο Manolis J. Vardis-macmanus.
(Με τα μάτια ενός εμπόρου που καταστράφηκε εκείνες τις μέρες, κι αποτέλεσαν ουσιαστικά την αρχή του τέλους μας.
Χάνοντας τις γιορτές των Χριστουγέννων/Πρωτοχρονιάς, ήταν σαν μια τουριστική επιχείρηση σε νησί να χάσει τον Αύγουστο, όπως έχω ξαναγράψει).
Μύθος 1ος: «Η κοινωνία έβραζε από κάτω, και περίμενε μια αφορμή διά να ξεσπάσει...».
Μύθος 2ος: «Ήταν ένα τυχαίο γεγονός, όπου ξαφνικά ένας μπάτσος σήκωσε τ' όπλο και σκότωσε ένα παιδί στα καλά του καθουμένου».
Αλήθεια 1η: Καμία κοινωνία δεν έβραζε, ίσα-ίσα ήταν ακόμα μπουκωμένη-λαδωμένη μέσα στις σάλτσες: από τις τελευταίες πιρουνιές της αστακομακαρονάδας όπου χλαπάκιαζε, ανέμελη για το τι θα επακολουθήσει στο άμεσο μέλλον.
Αν η κοινωνία «έβραζε» πραγματικά, το καζάνι θα 'χε τιναχτεί στον αέρα 15 μέρες πριν, στον εορτασμό του Πολυτεχνείου.
Αλλά όπως έχω και πάλι επισημάνει, είχαμε μία από τις πιο ήσυχες, αδιάφορες πορείες ΟΛΩΝ των εποχών, που θες και λόγω του ψιλόβροχου, ήταν αναιμική και δεν άνοιξε και μύτη...
Αλήθεια 2η: Καθόλου τυχαίο το γεγονός. Τα νεύρα των αστυνομικών με τον καθημερινό κλεφτοπόλεμο, ήσαν τεντωμένα εδώ και μήνες.
Δεν θ΄ αργούσε να γίνει το κακό, είτε από τη μία μεριά, είτε από την άλλη.
Βαρύτατη ευθύνη και πάλι της αριστεράς και ιδιαίτερα του Αλαβάνα.
Αφορμή το περιβόητο Άρθρο 16.
Επί μήνες είχαμε ΚΑΘΕ ΠΕΜΠΤΗ και μία πορεία στο Κέντρο, όπου μας είχαν σπάσει τα @@ εμάς των εμπόρων.
Γιά ένα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα, η ΠΕΜΠΤΗ αποτελούσε πλέον ΝΕΚΡΗ εμπορική μέρα.
Και πάρα πολλές φορές, είχαμε και ρεπετισιόν την επομένη, την Παρασκευή, γιά τους «συλληφθέντες» της προηγουμένης μέρας.
Διαβάστε περισσότερα: 
https://cassettes.wordpress.com/2013/12/06/%CE%B1%CE%BB%CE%AE%CE%B8%CE%B5%CE%B9%CE%B5%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BC%CF%8D%CE%B8%CE%BF%CE%B9-%CE%B3%CE%B9%CE%AC-%CF%84%CE%B1-%CE%B4%CE%B5%CE%BA%CE%B5%CE%BC%CE%B2%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BD/