ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ - ΕΡΝΤΟΓΑΝ: Είδα όλη τη συνέντευξη των δύο ηγετών. Ας προσπαθήσω να σταθώ με αντικειμενικότητα σε όσα κράτησα. Και κράτησα πραγματα που άκουσα και πράγματα που ΔΕΝ άκουσα. Γιατί έχουν εξίσου σημασία.
ΕΡΝΤΟΓΑΝ: Άκουσα έναν Ερντογάν που δεν έκανε καμμία επιθετική ή προκλητική αναφορά. Τον άκουσα επίσης να αναφέρεται στις διαφωνίες και τα «αλληλένδετα προβλήματα στο Αιγαίο» τα οποία όμως «μπορούν να επιλυθουν βάσει του ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΔΙΚΑΙΟΥ». Δεν άκουσα όμως - για πρωτη φορά - για «λύσεις καζαν καζαν» ή άλλες αναφορές σε λύσεις χωρίς αναφορά στο Διεθνές Δίκαιο. Δεν άκουσα καμμία αναφορά στο Κυπριακό, ή σε «γκρίζες ζώνες» στο Αιγαίο.
ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ: Ακουσα να αναφέρεται με ήπιο αλλά ουσιαστικό και ξεκάθαρο λόγο πως για την Ελλάδα η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΔΙΑΦΟΡΑ που αναγνωρίζουμε και μπορεί να οδηγηθεί στο Διεθνες Δικαστήριο, είναι η διαφορά μας για Υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ. Τον άκουσα να λέει με σαφήνεια για διαφορά που μπορεί να επιλυθεί βάσει του Διεθνούς Δικαίου αλλά και του «Δικαίου της Θάλασσας», που δεν ανέφερε ο ΕρΝτογάν. Τον άκουσα να αναφέρεται εκείνος στο Κυπριακό και σε μια λύση βάση των ψηφισμάτων του ΟΗΕ για ΕΝΑ κράτος. Τον άκουσα να λέει ξεκάθαρα πως «Βάσει της συνθήκης της Λωζάννης η μειονότητα στη Θράκη είναι ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΉ και δεν μπορεί να υπάρξει καμμία παρερμηνεία σε αυτό». Τέλος, άκουσα για πρώτη φορά ένα Έλληνα Πρωθυπουργό να ζητά δημοσίως και ενώπιον ενός Τούρκου Προέδρου την άρση του Casus Belli. Ποτέ και κανένας Ελληνας ΠΘ δεν το είχε ποτέ αυτό δημόσια μπροστα στον Ερντογάν.
Τέλος, άκουσα τον Μητσοτάκη να λέει:
Και αυτό με έκανε να σκεφτώ, αλήθεια, πότε αν όχι τώρα; Τώρα που η Ελλάδα έχει την ισχυρότερη οικονομία που είχε ποτέ με το μεγαλύτερο ΑΕΠ, εξαγωγές, επενδύσεις που είχαμε ποτέ, τις ισχυρότερες ΕΔ που είχε ποτέ, τις ισχυρότερες ενεργειακές συμμαχίες που είχε ποτέ με τις ΗΠΑ και τις ισχυρότερες συμμαχίες με το ΙΣΡΑΗΛ, τη Γαλλία και άλλες χώρες; Τώρα που έφτασε στο σημείο να έχει τη Προέδρια σε κοτζάμ Eurogroup? Πότε θα είναι η κατάλληλη στιγμή, πότε θα έχουμε μεγαλύτερη διαπραγματευτική δύναμη, αν όχι ΤΩΡΑ;;
Στο δικό μου μυαλό είναι ξεκάθαρο πως στόχος μας δεν πρέπει να είναι, πάντα να διατηρούμε την έχθρα μας με τη Τουρκία από συνήθεια ή από ΦΟΒΟ και πάντα να κλωτσάμε παρακάτω το τενεκεδάκι. Η αέναη αναβλητικότητα είναι ο ορισμός του φόβου, αλλά και συνταγή καταστροφής. Οπως ήδη έχουμε δει και στο Κυπρακο με τόσες ευκαιρίες που χάσαμε παλιότερα (και ειδικά τη δεκαετία του 60) αλλά και στην οικονομία με τη χρεοκοπία που ήρθε από το φόβο του πολιτικού κοστους των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων. Αλλά είμαι βεβαιος πως και στη ζωή μας ο καθενας έχει βιώσει το κοστος της αναβλητικότητας.
Στοχος πρέπει να είναι να προσπαθήσουμε να βρούμε λύσεις όσο πιο κοντά στα δικά μας συμφέροντα και δίκαια. Με διάλογο, με υπευθυνότητα, ψυχραιμία και αποφασιστικότητα. Και φυσικά αυτό ισχύει για κάθε διαφορά με κάθε «εχθρό» στη ζωή. Και ειδικά των εχθρών που εκ των πραγμάτων - τη γεωγραφία εν προκειμένω - δεν μπορείς να βγάλεις από τη ζωή σου, αλλά είσαι αναγκασμένος να ζεις μαζί τους.
Να βρούμε λύσεις με πατριωτισμό και ρεαλισμό. Μακριά από υποχωρητικότητες, αλλά μακριά και από μισαλλόδοξο εθνικιστικό λαϊκισμό που μόνο κακό κάνει στη πατρίδα.
ΑΝ ΟΧΙ ΤΩΡΑ, ΠΟΤΕ;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου