«Putin Owns Trump». «Putin Is a War Criminal». Δύο συνθήματα που συμπυκνώνουν την οργή για μια αμερικανική πολιτική που απομακρύνεται από την υπεράσπιση της Ουκρανίας και μετατρέπεται σε δώρο στρατηγικής αξίας προς το Κρεμλίνο.
Ο Ντόναλντ Τραμπ αποφάσισε να αναστείλει την εφαρμογή νέων κυρώσεων κατά της Ρωσίας, λίγες μόλις εβδομάδες αφότου υπέγραψε τον σχετικό νόμο. Το πακέτο προέβλεπε οικονομική πίεση στη Μόσχα, κυρώσεις σε Ρώσους αξιωματούχους και τράπεζες, καθώς και τη δυνατότητα επιβολής δασμών έως 100% σε μεγάλους εισαγωγείς ρωσικών ενεργειακών προϊόντων. Η αιτιολογία του Λευκού Οίκου; Το «εθνικό συμφέρον» των Ηνωμένων Πολιτειών.
Ποιο ακριβώς εθνικό συμφέρον εξυπηρετεί, όμως, η χαλάρωση της πίεσης στον άνθρωπο που εξαπέλυσε την εισβολή στην Ουκρανία; Και ποιο μήνυμα στέλνει η Ουάσιγκτον στους συμμάχους της, όταν ο ίδιος ο Αμερικανός πρόεδρος ακυρώνει στην πράξη την πίεση που μόλις είχε δεσμευτεί να ασκήσει;
Η χρονική συγκυρία είναι αποκαλυπτική. Η αναστολή έρχεται μετά τη συμφωνία για προμήθεια ρωσικού ντίζελ, με στόχο τη συγκράτηση των διεθνών τιμών καυσίμων, ενώ οι σχέσεις Τραμπ με τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι επιδεινώνονται. Η οικονομική σκοπιμότητα εμφανίζεται να υπερισχύει της στρατηγικής συνέπειας, την ώρα που η Ρωσία συνεχίζει τον πόλεμο και η Ουκρανία εξακολουθεί να δέχεται επιθέσεις.
Το πρόβλημα δεν είναι απλώς ότι ο Τραμπ διαφωνεί με την πολιτική των προκατόχων του. Είναι ότι υπονομεύει την αξιοπιστία των ίδιων των Ηνωμένων Πολιτειών. Όταν η αμερικανική ηγεσία εμφανίζεται πρόθυμη να προσφέρει οικονομικές διευκολύνσεις στη Μόσχα, ενώ πιέζει το Κίεβο να αποδεχθεί τους όρους μιας ειρήνης που μπορεί να επιβραβεύει την εισβολή, τότε το μήνυμα είναι σαφές: η ισχύς δεν χρησιμοποιείται απαραίτητα για την υπεράσπιση του δικαίου, αλλά για την εξυπηρέτηση πρόσκαιρων πολιτικών και οικονομικών υπολογισμών.
«Putin Owns Trump» Είναι μια σκληρή πολιτική κατηγορία που γεννιέται από τις ίδιες τις αποφάσεις του Τραμπ. Όταν η πολιτική του εξυπηρετεί επανειλημμένα τις στρατηγικές επιδιώξεις της Μόσχας, ο ίδιος οφείλει να εξηγήσει γιατί.
Και υπάρχει μια δεύτερη, αδιαπραγμάτευτη πραγματικότητα: ο Βλαντίμιρ Πούτιν είναι ο ηγέτης της χώρας που εξαπέλυσε την πλήρους κλίμακας εισβολή στην Ουκρανία το 2022. Το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο έχει εκδώσει ένταλμα σύλληψής του για φερόμενα εγκλήματα πολέμου που αφορούν την παράνομη απέλαση και μεταφορά ουκρανικών παιδιών από κατεχόμενες περιοχές. Το τεκμήριο αθωότητας ως προς τις συγκεκριμένες κατηγορίες δεν αναιρεί την πολιτική και ηθική ευθύνη για την επιθετικότητα που αιματοκυλά την Ουκρανία.
Το «Putin Is a War Criminal» δεν είναι απλώς ένα σύνθημα διαμαρτυρίας. Είναι η υπενθύμιση ότι ο πόλεμος δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως επιχειρηματική συναλλαγή, ούτε η ειρήνη να οικοδομείται πάνω στην ατιμωρησία του επιτιθέμενου.
Η Ευρώπη δεν έχει την πολυτέλεια να παρακολουθεί παθητικά. Οφείλει να ενισχύσει την αμυντική της αυτονομία, να διατηρήσει την υποστήριξή της στην Ουκρανία και να καταστήσει σαφές ότι τα σύνορα δεν αλλάζουν με τη βία.
Γιατί, αν ο Τραμπ επιλέγει να παγώσει την πίεση προς τον Πούτιν, η Ευρώπη πρέπει να επιλέξει να μην παγώσει τις αρχές της.
Πηγές για τεκμηρίωση
Reuters, 17 Οκτωβρίου 2026, Trump waives key Russia-related sanctions, tariffs before they take effect.
Newsbeast, 17 Οκτωβρίου 2026, Το διάταγμα που παγώνει τις κυρώσεις κατά του Πούτιν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου