Όταν οι διαδηλώσεις αγγίζουν τα όρια της Εθνικής Ασφάλειας
Σε πεδίο έντονης πολιτικής και ιδεολογικής αντιπαράθεσης μετατρέπεται εκ νέου η 120 Πτέρυγα Εκπαίδευσης Αέρος (ΠΕΑ) στην Καλαμάτα. Η παρουσία διαδηλωτών έξω από τη συγκεκριμένη στρατιωτική μονάδα —όπου χτυπά η «καρδιά» της εκπαίδευσης των νέων Ικάρων της Πολεμικής Αεροπορίας σε συνεργασία με την ισραηλινή Elbit Systems— επαναφέρει με τον πιο επιτακτικό τρόπο το δίλημμα: Πού τελειώνει το δημοκρατικό δικαίωμα της διαμαρτυρίας και πού ξεκινά η διακινδύνευση της εθνικής άμυνας;
Το «μέτωπο» της Καλαμάτας και η στρατηγική σημασία
Η 120 ΠΕΑ δεν αποτελεί μια τυχαία στρατιωτική εγκατάσταση. Είναι η βάση στην οποία διαμορφώνεται το μέλλον της ελληνικής αεροπορικής υπεροχής. Η αναβάθμισή της σε Διεθνές Κέντρο Εκπαίδευσης Αεροπορίας αποτελεί πυλώνα της εθνικής αποτρεπτικής ισχύος, ιδιαίτερα σε μια περίοδο κατά την οποία οι περιφερειακές απειλές και οι γεωπολιτικές ανακατατάξεις στην Ανατολική Μεσόγειο δεν αφήνουν περιθώρια εφησυχασμού.
Για τους επικριτές των κινητοποιήσεων, οι διαμαρτυρίες στο συγκεκριμένο σημείο δεν συνιστούν απλή έκφραση πολιτικής διαφωνίας, αλλά ευθεία αμφισβήτηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων και της αμυντικής θωράκισης της χώρας. Όπως επισημαίνουν κύκλοι με γνώση των αμυντικών θεμάτων, η Ελλάδα δεν διαθέτει την «πολυτέλεια» της γεωγραφικής ασφάλειας που απολαμβάνουν κράτη της Κεντρικής Ευρώπης, γεγονός που καθιστά την προστασία των αμυντικών υποδομών ζήτημα εθνικής επιβίωσης.
Νομικό οπλοστάσιο και η «γκρίζα ζώνη» των διαμαρτυριών
Η συζήτηση φέρνει στο προσκήνιο και την αποτελεσματικότητα του υφιστάμενου νομοθετικού πλαισίου. Πολλοί υποστηρίζουν ότι η διαρκής χαλάρωση των ποινικών διατάξεων και η ανοχή απέναντι σε ενέργειες που στρέφονται κατά στρατιωτικών εγκαταστάσεων έχουν αποθαρρύνει την κρατική μηχανή από το να δράσει αποφασιστικά.
Από την άλλη πλευρά, το Σύνταγμα κατοχυρώνει το δικαίωμα του συνέρχεσθαι (Άρθρο 11), θέτοντας τις αρχές ασφαλείας —την ΕΥΠ και την Κρατική Ασφάλεια— ενώπιον μιας λεπτής ισορροπίας: τη διαφύλαξη της συνταγματικής νομιμότητας χωρίς να εκτίθεται σε κίνδυνο η μυστικότητα και η ασφάλεια των αμυντικών επιχειρήσεων.
«Πράκτορες ξένων συμφερόντων» ή ιδεολογική διαφωνία;
Το κλίμα οξύνεται περαιτέρω από τις βαριές κατηγορίες περί «εργαλειοποίησης» των διαδηλωτών από ξένα κέντρα αποφάσεων. Η άποψη ότι ορισμένες συλλογικότητες λειτουργούν, εκουσίως ή ακουσίως, ως όργανα εξυπηρέτησης αλλότριων συμφερόντων σε μια ευαίσθητη γεωπολιτικά συγκυρία, κερδίζει έδαφος ανάμεσα σε όσους ζητούν άμεση και αυστηρή παρέμβαση των αρχών.
Το ερώτημα που παραμένει ανοιχτό είναι αν η Πολιτεία θα επιλέξει να επανακαθορίσει τα όρια και τις ζώνες ασφαλείας γύρω από τις κρίσιμες στρατιωτικές υποδομές της χώρας, ή αν θα συνεχίσει να αντιμετωπίζει τις διαμαρτυρίες αυτές ως μέρος του συνήθους πολιτικού τοπίου.
Οι καιροί, πάντως, δείχνουν να πιέζουν για ξεκάθαρες αποφάσεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου