#δικαιοσύνη #αστυνομία #τρομοκρατία #ΧρυσήΑυγή
Αναμφίβολα, ο βίαιος θάνατος ενός ανθρώπου, είναι τραγωδία. Και, το μέγεθος της τραγωδίας μεγεθύνεται, όταν το θύμα είναι ένας νέος άνθρωπος, που έχει όλη την ζωή μπροστά του. Κάθε άνθρωπος με στοιχειώδη ανθρωπισμό, οφείλει να στέκεται απέναντι σε κάθε μορφή βίας που αφαιρεί ανθρώπινες ζωές, απ’ όπου κι αν προέρχεται. Κι όχι απέναντι κατ’ επιλογήν, ανάλογα με το ποιο είναι το θύμα και ποιοι οι θύτες. Αυτό το τελευταίο, το κάνει η αριστερά, εκ συστήματος.
Τα γράφω αυτά με αφορμή τον βίαιο θάνατο του Παύλου Φύσσα, που έγινε μια μέρα σαν την σημερινή. Τον οποίο Φύσσα, έχει αναδείξει η αριστερά σε ήρωα και σύμβολο, προβάλλοντας την «ρομαντική» του πλευρά. Πως, «μέσω της μουσικής του μιλούσε για πρόσφυγες, μετανάστες, για τη βία του κατεστημένου, για τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και του Κάρλο Τζουλιάνι, διαδηλωτή στη Γένοβα το 2001». Και αποκρύπτοντας την άλλη πλευρά του, καθώς κάποιοι από τους στίχους των τραγουδιών του, αποπνέουν βία και μισογυνισμό.
Ασχέτως αυτών, που σε καμμιά περίπτωση βεβαίως δεν αποτελούν δικαιολογία για τον άδικο χαμό του, αλλά και του αναμφισβήτητου γεγονότος ότι από το 1974 και μετά, η βία και η τρομοκρατία είχαν χρώμα κόκκινο και δεκάδες νεκρούς, ο Φύσσας δεν ήταν ο μόνος νεκρός εκείνης της ταραγμένης περιόδου. Λίγες βδομάδες μετά την δολοφονία του, βρήκαν έναν εξίσου βίαιο θάνατο, από αριστερούς τρομοκράτες, δύο άλλοι νέοι, που ανήκαν πολιτικά στην αντίθετη παράταξη από εκείνη του Φύσσα: ο 22χρονος Μανώλης Καπελώνης και ο 27χρονος Γιώργος Φουντούλης.
Στις δύο αυτές τραγικές περιπτώσεις, υπάρχουν πολλές διαφορές. Η πιο βασική, είναι ότι στην πρώτη περίπτωση, ο δράστης συνελήφθη, δικάστηκε και οδηγήθηκε στη φυλακή.
Αντιθέτως, οι δράστες της διπλής δολοφονίας, των Φουντούλη και Καπελώνη, παραμένουν ασύλληπτοι και κυκλοφορούν ανάμεσά μας. Κι όπως φαίνεται, δεν έγινε καμμία σοβαρή έρευνα, για να βρεθούν.
Μάλιστα, ενώ υπήρξαν στοιχεία για την διαλεύκανση της υπόθεσης, δεν διερευνήθηκαν! Ειδικότερα, το 2015, σε επίσημη κατάθεση που έδωσε στις αρχές συγγενικό πρόσωπο του βαρυποινίτη Παναγιώτη Βλαστού, επισκέφθηκε στις φυλακές τον συγγενή του την επόμενη μέρα της διπλής δολοφονίας και τον ρώτησε αν είχε κάποια εμπλοκή στις δολοφονίες. Ο βαρυποινίτης, του εκμυστηρεύτηκε ότι ο ίδιος δεν είχε καμμιά σχέση, εντούτοις γνωρίζει ποιοι είναι οι δράστες!
Για να μην μακρηγορώ, τα πράγματα είναι απλά:
Μια πολιτική παράταξη, στην συγκεκριμένη περίπτωση η αριστερά, μπορεί να λειτουργεί επιλεκτικά και να κρίνεται από τον ελληνικό λαό, στις εκλογές. Όμως, ένα κράτος δικαίου δεν είναι ποτέ δυνατόν να λειτουργεί επιλεκτικά, με παιδιά και αποπαίδια. Όπως και με την «ξεχασμένη» υπόθεση του εμπρησμού και της φρικτής τριπλής δολοφονίας στην Marfin, οφείλει να ξεκινήσει άμεσα τις διαδικασίες για την ανακάλυψη και την σύλληψη των δραστών, έτσι ώστε να υπάρξει επιτέλους πραγματική δικαιοσύνη, να βρουν γαλήνη οι ψυχές των δύο αδικοχαμένων νέων και να αποκατασταθεί το κοινό περί δικαίου αίσθημα!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου