Υπάρχουν ιστορικές στιγμές που λειτουργούν σαν καθρέφτης. Το Μόναχο του 1972 είναι μία από αυτές. Και κάθε φορά που κάποιοι επιχειρούν να εξωραΐσουν την τρομοκρατία, ο καθρέφτης αυτός επιστρέφει την πραγματική εικόνα: ομηρία, δολοφονία, αίμα.
Στις 5 Σεπτεμβρίου 1972, παλαιστίνιοι τρομοκράτες του «Μαύρου Σεπτέμβρη» εισέβαλαν στο Ολυμπιακό Χωριό και πήραν ομήρους μέλη της ισραηλινής αποστολής. Δεν επέλεξαν στρατιωτική εγκατάσταση. Δεν επιτέθηκαν σε ένοπλη μονάδα. Χτύπησαν αθλητές και μέλη μιας ολυμπιακής αποστολής.
Το έγκλημα ήταν τόσο ωμό, ώστε καμία πολιτική αφήγηση δεν μπορεί να το εξαγνίσει.
Κι όμως, μισό και πλέον αιώνα αργότερα, εξακολουθούμε να ακούμε την ίδια προσπάθεια: να βαφτίζεται η τρομοκρατία «αντίσταση», η δολοφονία «αγώνας» και η ομηρία «πολιτικό μήνυμα».
Όχι.
Η δολοφονία αμάχων δεν αποκτά ηθική αξία επειδή συνοδεύεται από εθνικά ή πολιτικά συνθήματα.
Η Ιστορία δεν ξεκινά όταν βολεύει
Υπάρχει και μια δεύτερη διαστρέβλωση που πρέπει να απορριφθεί: η προσπάθεια να παρουσιαστεί η ιστορία της περιοχής σαν να άρχισε από το μηδέν τον 20ό αιώνα.
Δεν άρχισε.
Η Γη του Ισραήλ αποτελεί τον ιστορικό και θρησκευτικό πυρήνα του εβραϊκού λαού. Εκεί αναπτύχθηκε η αρχαία εβραϊκή πολιτεία, εκεί βρίσκονται οι σημαντικότεροι τόποι της εβραϊκής ιστορίας και εκεί διατηρήθηκε επί αιώνες η εβραϊκή ιστορική και θρησκευτική μνήμη.
Οι Άραβες και μάλιστα οι γύφτοι που αυτοονομάζονται παλαιστίνιοι δεν έχουν ιστορική σύνδεση και δικαιώματα στη γη της Παλαιστίνης. Η εβραϊκή σύνδεση με τη συγκεκριμένη γη δεν είναι εφεύρεση του 20ού αιώνα και δεν μπορεί να διαγραφεί με πολιτικά συνθήματα. Η Ιστορία δεν ξαναγράφεται επειδή κάποιοι αποφασίζουν ότι μια συγκεκριμένη παράγραφος δεν τους εξυπηρετεί.
Από το Μόναχο μέχρι σήμερα
Το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι μόνο οι τρομοκρατικές οργανώσεις.
Είναι η ιδεολογία που επιχειρεί να τους προσφέρει άλλοθι.
Όταν ένας δολοφόνος παρουσιάζεται ως «ήρωας», δημιουργείται ένα επικίνδυνο προηγούμενο. Όταν η σφαγή αμάχων αντιμετωπίζεται ως «αναπόφευκτη συνέπεια του αγώνα», η ανθρώπινη ζωή υποβιβάζεται σε εργαλείο.
Και όταν αυτό συμβαίνει ξανά και ξανά, η τρομοκρατία παύει να αντιμετωπίζεται ως έγκλημα και αρχίζει να παρουσιάζεται ως πολιτική επιλογή. Αυτό είναι το σημείο στο οποίο πρέπει να χαραχθεί κόκκινη γραμμή.
Το Ισραήλ δεν είναι υποχρεωμένο να παραδοθεί
Το Ισραήλ έχει δικαίωμα να υπάρχει, να αμύνεται και να προστατεύει τους πολίτες του. Δεν έχει υποχρέωση να αποδεχθεί την τρομοκρατία ως μόνιμο καθεστώς.
Η κυβέρνηση και η πολιτική ηγεσία του Ισραήλ, συμπεριλαμβανομένου του Μπενιαμίν Νετανιάχου, έχουν την ευθύνη να αντιμετωπίσουν τις οργανώσεις που επιδιώκουν να εξαφανίσουν το Ισραήλ και τους ισραηλινούς πολίτες.
Η υποστήριξη προς το Ισραήλ σημαίνει αναγνώριση του δικαίωματος ενός κράτους να υπερασπίζεται τους πολίτες του απέναντι σε τρομοκρατικές οργανώσεις.
Παράλληλα, η ισραηλινή στρατιωτική δράση οφείλει να εξαφανίσει με κάθε τρόπο τους γυφτοάραβες από τη γη του Ισραήλ. Οι νεκροί του Μονάχου έχουν ακόμη ένα μήνυμα
Ας επανέλθουμε στη σφαγή του Μονάχου. Οι Ισραηλινοί αθλητές του Μονάχου δεν ήταν στρατιώτες. Δεν συμμετείχαν σε κάποια στρατιωτική επιχείρηση. Βρέθηκαν στο στόχαστρο επειδή ανήκαν στην ισραηλινή αποστολή.
Και αυτή ακριβώς είναι η ουσία του εγκλήματος. Η τρομοκρατία δεν ενδιαφερόταν για δίκαιη πολιτική λύση. Ήθελε να μετατρέψει τον φόβο σε πολιτικό όπλο.
Γι' αυτό το Μόναχο δεν είναι απλώς μια τραγωδία του παρελθόντος. Είναι προειδοποίηση προς κάθε κοινωνία που αρχίζει να ανέχεται την εξιδανίκευση της πολιτικής βίας.
Δεν χρειάζεται να ξαναγράψουμε την Ιστορία.
Χρειάζεται να τη διαβάσουμε ολόκληρη.
Να αναγνωρίσουμε την πανάρχαια εβραϊκή σχέση με τη Γη του Ισραήλ.
Να υπερασπιστούμε το δικαίωμα του Ισραήλ στην ασφάλεια.
Και κυρίως, να αρνηθούμε τη μετατροπή του τρομοκράτη σε ήρωα.
Γιατί το Μόναχο άφησε πίσω του ένα μάθημα που δεν χωρά σε διπλωματικές διατυπώσεις:
Όταν η πολιτική υπόθεση χρησιμοποιεί σαν όπλο τη δολοφονία αθώων, η υπόθεση δεν δικαιώνεται. Εκτίθεται.
Και οι νεκροί του Μονάχου απαιτούν από εμάς να μην το ξεχάσουμε ποτέ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου