Η τριήμερη παρουσία του Κυριάκου Μητσοτάκη στο ακριτικό νησί, με αφορμή την 83η επέτειο της απελευθέρωσής του, αποκτά επομένως ιδιαίτερο βάρος. Όχι μόνο επειδή ο Πρωθυπουργός βρίσκεται στο ανατολικότερο άκρο της ελληνικής επικράτειας, αλλά επειδή επιλέγει να παραμείνει εκεί, να επισκεφθεί τη Ρω και τη Στρογγύλη, να βρεθεί στα φυλάκια και να συζητήσει επί τόπου τα προβλήματα των κατοίκων.
Το Καστελλόριζο δεν χρειάζεται συμβολικές επισκέψεις για τις φωτογραφίες. Χρειάζεται κράτος.
Χρειάζεται σχολείο, γιατρό, υποδομές, νερό, ενέργεια, στέγη για τους δημοσίους υπαλλήλους, συγκοινωνίες και κυρίως ανθρώπους που θα επιλέγουν να ζήσουν εκεί. Γιατί η πραγματική εθνική παρουσία δεν μετριέται μόνο από τις σημαίες και τα πολεμικά πλοία. Μετριέται από το αν ένα παιδί μπορεί να μεγαλώσει στο νησί, αν ένας γιατρός μπορεί να εγκατασταθεί εκεί και αν μια οικογένεια μπορεί να δημιουργήσει τη ζωή της χωρίς να αισθάνεται ότι βρίσκεται ξεχασμένη στην άκρη της Ελλάδας.
Αυτό είναι και το πιο ουσιαστικό σημείο όσων ανακοίνωσε ο Μητσοτάκης. Τα 37 έργα που παρουσιάστηκαν για τη Μεγίστη δεν πρέπει να αντιμετωπιστούν ως ένας ακόμη κατάλογος κυβερνητικών εξαγγελιών. Το πραγματικό στοίχημα είναι η υλοποίησή τους. Ο ίδιος έθεσε ως στόχο μέσα στην επόμενη τετραετία να έχουν κλείσει οι σημαντικές εκκρεμότητες του νησιού.
Και εδώ βρίσκεται η ουσία.
Το Καστελλόριζο δεν χρειάζεται να αποδεικνύει ότι είναι ελληνικό. Η Ελλάδα χρειάζεται να αποδεικνύει καθημερινά ότι το Καστελλόριζο είναι ισότιμο κομμάτι της.
Αυτό είναι το ισχυρότερο μήνυμα που μπορεί να σταλεί προς κάθε κατεύθυνση.
Και ασφαλώς η επίσκεψη έχει και γεωπολιτική διάσταση. Δεν είναι τυχαίο ότι πραγματοποιείται σε μια περίοδο κατά την οποία η Τουρκία επαναφέρει τη γνωστή ρητορική της στην περιοχή και ενώ η Άγκυρα παρακολουθεί στενά κάθε ελληνική κίνηση στο ανατολικό Αιγαίο. Η επιλογή του Καστελλόριζου, της Ρω και της Στρογγύλης δεν χρειάζεται κραυγές για να γίνει αντιληπτή. Η ίδια η παρουσία του Έλληνα Πρωθυπουργού αρκεί.
Υπάρχει όμως μια σημαντική λεπτομέρεια.
Η εθνική ισχύς δεν είναι μόνο στρατιωτική. Είναι και δημογραφική, οικονομική και κοινωνική.
Ένα άδειο ακριτικό νησί είναι γεωπολιτικά πιο ευάλωτο από ένα ζωντανό νησί. Ένα σχολείο που λειτουργεί, μια οικογένεια που κατοικεί μόνιμα, ένας γιατρός που υπηρετεί, ένας επαγγελματίας που επενδύει, ένας νέος άνθρωπος που αποφασίζει να μείνει, αποτελούν στην πράξη πολύ ισχυρότερη δήλωση κυριαρχίας από οποιαδήποτε πανηγυρική ανακοίνωση.
Γι' αυτό και η αναφορά του Πρωθυπουργού στην ανάγκη προσέλκυσης περισσότερου μόνιμου πληθυσμού είναι ίσως σημαντικότερη από οποιαδήποτε άλλη εξαγγελία.
Το Καστελλόριζο δεν ζητά προνόμια.
Ζητά το αυτονόητο: να μπορεί να ζήσει.
Και η ελληνική Πολιτεία οφείλει να καταλάβει ότι η επένδυση στο Καστελλόριζο δεν είναι απλώς κοινωνική πολιτική ή περιφερειακή ανάπτυξη. Είναι επένδυση στην ίδια την εθνική κυριαρχία.
Γι' αυτό η παρουσία του Κυριάκου Μητσοτάκη έχει αξία.
Όμως από σήμερα αρχίζει το δύσκολο μέρος.
Οι φωτογραφίες θα φύγουν. Οι δηλώσεις θα ξεχαστούν. Οι κάμερες θα αποχωρήσουν.
Τα έργα, όμως, πρέπει να μείνουν.
Γιατί στο Καστελλόριζο η Ελλάδα δεν κρίνεται από το πόσο δυνατά μιλά. Κρίνεται από το αν είναι εκεί.
Και η Ελλάδα πρέπει να είναι εκεί — κάθε μέρα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου