 |
| γράφει ο ΧΑΤΖΗΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΒΑΣΙΛΗΣ Νομικός - Ιστορικός συγγραφέας #25ηΜαρτιου #Ελλάδα #ναυμαχία_Γέροντα |
Η Κως και η Ρόδος θα αποτελέσουν το καταφύγιο του Τουρκοαιγυπτιακού στόλου στις ναυτικές επιχειρήσεις του 1824. Μετά την καταστροφή των Ψαρών ο Χοσρέφ Καπιτάν Πασάς ή Τοπάλ Πασάς, για να αποφύγει την πίεση του Ελληνικού στόλου, που άρχισε τη δράση του με τα πυρπολικά, έπλευσε στην Κω. Εκεί, ανάμεσα στο ακρωτήρι Σκανδάρι του νησιού και την Αλικαρνασσό, γύρω στα μέσα Αυγούστου, ενώθηκε ο Τουρκικός με τον Αιγυπτιακό στόλο του Ιμπραήμ Πασά. Αποβιβάστηκαν, λοιπόν, στο νησί της Κω τα Τουρκοαιγυπτιακά στρατεύματα για να ξεκουραστούν, ενώ διατάχθηκαν τα τουρκικά φορτηγά πλοία να ανεφοδιαστούν με νερό και τρόφιμα. Οπότε ανοίχτηκαν υποχρεωτικά οι φτωχές αποθήκες των Κώων για την εξοικονόμηση των αναγκαίων τροφών, ενώ πολλά θα είναι τα δεινοπαθήματα που θα υποστούν οι κάτοικοι από τα αγριεμένα στίφη των Τουρκοαιγυπτίων.
#Γυαλί, #πηγάδι_Μιαούλη, #ναυμαχία_ΓέρονταΜε σεβασμό στην ιστορία, πραγματοποιήθηκε για τρίτη συνεχή χρονιά στις 9 Σεπτεμβρίου 2026 η τιμητική εκδήλωση στη νησίδα «Γυαλί Νισύρου», στον ιστορικό χώρο του «πηγαδιού του Μιαούλη», στο πλαίσιο της εορτής της «Ναυμαχίας του Γέροντα το 1824». Την πρωτοβουλία είχε το Επαρχείο Κω-Νισύρου, σε συνεργασία με τον Δήμο Νισύρου και με την πολύτιμη συνδρομή και ευγενική χορηγία της εταιρείας «ΛΑΒΑ Α.Ε.», η οποία έχει αναλάβει εδώ και πολλά χρόνια τη συντήρηση και διατήρηση του πηγαδιού.
Συμπληρώνονται 77 χρόνια από την κατάληψη του υψώματος Κάμενικ στον Γράμμο, από τον Εθνικό Στρατό. Αυτή ήταν η τελευταία πράξη του συμμοριτοπολέμου 1946-1949.
Σύμφωνα με το αφήγημα της αριστεράς, μετά την Συμφωνία της Βάρκιζας (1945), το «κράτος της δεξιάς» κατεδίωκε συστηματικά τους «δημοκρατικούς» πολίτες, που είχαν συμμετάσχει στην «εθνική αντίσταση». Αυτοί, μην έχοντας άλλη επιλογή, αναγκάστηκαν να καταφύγουν στα βουνά για να γλιτώσουν, κι έτσι άρχισε η ένοπλη σύγκρουση. Πρόκειται για κραυγαλέο ψεύδος, το οποίο καταρρίπτεται από την διάταξη των δυνάμεων του ΔΣΕ.
Τον Σεπτέμβριο του 1946, τα ηγετικά στελέχη του ΚΚΕ, Γ. Ιωαννίδης και Π. Ρούσος, συναντήθηκαν με τον Βούλγαρο κομμουνιστή ηγέτη Γκεόργκι Δημητρώφ και του παρέδωσαν έκθεση, σύμφωνα με την οποία, η κατανομή των δυνάμεων των «καταδιωκόμενων δημοκρατικών πολιτών» ήταν η εξής:
Μακεδονία 2.180, Θεσσαλία 1.400, Ήπειρος περίπου 150, Στερεά περίπου 150, Πελοπόννησος περίπου 150.
Όπως παρατηρούμε, σε Κρήτη, Θράκη, νησιά Αιγαίου και Ιονίου, δεν υπήρχαν «καταδιωκόμενοι». Εκεί έκανε εξαίρεση το «κράτος της Δεξιάς» και δεν καταδίωκε τους «δημοκρατικούς» πολίτες; Στην δε Πελοπόννησο, που ήταν «κάστρο της Δεξιάς», κι είχαν γίνει τα πιο φρικτά εγκλήματα από τους αριστερούς (Μελιγαλάς, Φενεός, Στιμάγκα κ.α.), λογικά θα έπρεπε να οργιάζει η «λευκή τρομοκρατία». Ωστόσο, παρατηρούμε πως οι «καταδιωκόμενοι» ήταν μόλις 150. Άρα, «άνθρακες ο θησαυρός».
Υπάρχουν στιγμές στην Ιστορία που δεν μπορούν να κατανοηθούν χωρίς να απαλλαγούμε από τους μύθους που δημιουργήθηκαν γύρω τους. Ο Αύγουστος του 1949 και η επιχείρηση «Πυρσός» είναι μία από αυτές. Στις πλαγιές του Γράμμου και του Βίτσι δεν κρίθηκε απλώς μια στρατιωτική αναμέτρηση. Κρίθηκε η τελική έκβαση μιας ένοπλης σύγκρουσης που είχε αφήσει πίσω της μια χώρα εξαντλημένη από την Κατοχή και τον συμμοριτοπόλεμο.
Το καλοκαίρι του 1949 ο ΔΣΕ βρισκόταν ήδη σε εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση. Το κλείσιμο των γιουγκοσλαβικών συνόρων τον Ιούλιο είχε στερήσει από τις δυνάμεις του σημαντικές οδούς ανεφοδιασμού και στρατόπεδα εκπαίδευσης. Η επιλογή να μετατραπεί το αντάρτικο σε τακτικό στρατό είχε επίσης περιορίσει την ευκινησία του, ενώ οι απώλειες, οι λιποταξίες και η αδυναμία αναπλήρωσης των δυνάμεων είχαν δημιουργήσει ένα ολοένα μεγαλύτερο πρόβλημα.
Στην άλλη πλευρά, ο Εθνικός Στρατός είχε πλέον αποκτήσει σαφή επιχειρησιακή υπεροχή. Η ανάληψη της αρχιστρατηγίας από τον Αλέξανδρο Παπάγο, η συγκεντρωτική διοίκηση, η εντατική εκπαίδευση, ο σύγχρονος εξοπλισμός και ο αποτελεσματικότερος σχεδιασμός δημιούργησαν μια δύναμη ικανή να πραγματοποιήσει την τελική επίθεση. Η αριθμητική διαφορά ήταν τεράστια: περίπου 150.000 άνδρες του ΕΣ απέναντι σε περίπου 15.500 μαχητές του ΔΣΕ στον Γράμμο και το Βίτσι.
Ο Τάσος Ισαάκ (1972 - 11 Αυγούστου 1996) δολοφονήθηκε σε διάρκεια αντικατοχικής διαδήλωσης στην περιοχή της νεκρής ζώνης, στη Δερύνεια της επαρχίας Αμμοχώστου.
Το 1996 η Kυπριακή Oμοσπονδία Mοτοσυκλετιστών οργάνωσε αντικατοχική πορεία με αφετηρία το Βερολίνο και τερματισμό την κατεχόμενη Κερύνεια. H πορεία ξεκίνησε στις 2 Aυγούστου του 1996 από την πύλη του Βανδεμβούργου στο Βερολίνο. Oι μοτοσικλετιστές ακολούθησαν μια μεγάλη διαδρομή μέσα από χώρες της Eυρώπης για να καταλήξουν στην Kύπρο στις 10 Αυγούστου. Στην πορεία συμμετείχαν και ξένοι μοτοσικλετιστές.
Στις 11 Aυγούστου επτά χιλιάδες μοτοσυκλετιστές θα πραγματοποιούσαν την αντικατοχική πορεία προς την Kερύνεια. Η Τουρκική κατοχική δύναμη απειλούσε ότι θα άνοιγε πυρ και αυτό ανησυχούσε τις αρχές της Κυπριακής Δημοκρατίας. Aπό την 1η Aυγούστου η πορεία απασχολούσε το Eθνικό Συμβούλιο και τα άλλα σώματα της κυβέρνησης. Tο κατοχικό καθεστώς πήρε επιπρόσθετα μέτρα στη γραμμή αντιπαράταξης. Παράλληλα, είχαν δοθεί εντολές να πυροβολούνται όσοι επιχειρούσαν να περάσουν στα κατεχόμενα.
