Η ελληνοϊσραηλινή αμυντική συνεργασία δεν είναι πλέον μια σειρά από αποσπασματικές ασκήσεις και συμφωνίες. Αποκτά σταδιακά χαρακτηριστικά στρατηγικής σχέσης με σαφές επιχειρησιακό αποτύπωμα στην Ανατολική Μεσόγειο.
Η εξέλιξη αυτή αποτυπώνεται πλέον και στη θάλασσα.
Στις 1 Σεπτεμβρίου 2026, οι ελληνικές φρεγάτες «ΥΔΡΑ» και «ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΦΩΚΑΣ» συμμετείχαν σε συνεκπαίδευση με μονάδες του Ισραηλινού Ναυτικού στην Ανατολική Μεσόγειο. Το ίδιο το Πολεμικό Ναυτικό υπογραμμίζει ότι η δραστηριότητα ενίσχυσε την επιχειρησιακή ετοιμότητα, τη μαχητική ικανότητα και κυρίως τη διαλειτουργικότητα των συμμετεχόντων.
Και εδώ βρίσκεται ίσως η ουσία.
Δεν μιλάμε απλώς για δύο πολεμικά ναυτικά που βρέθηκαν στην ίδια θαλάσσια περιοχή. Η συνεκπαίδευση αφορά τον τρόπο με τον οποίο διαφορετικές μονάδες μπορούν να επιχειρούν μαζί, να ανταλλάσσουν πληροφορίες, να αντιμετωπίζουν απειλές και να διαχειρίζονται σύνθετα περιστατικά στη θάλασσα.
Από τα F-16 στις φρεγάτες
Για χρόνια, το πιο ορατό κομμάτι της ελληνοϊσραηλινής στρατιωτικής συνεργασίας ήταν η Πολεμική Αεροπορία.
Κοινές ασκήσεις, εκπαίδευση, επιχειρησιακή εξοικείωση και αξιοποίηση ισραηλινής τεχνογνωσίας δημιούργησαν ένα επίπεδο συνεργασίας που ξεπερνά την τυπική συμμετοχή σε μια πολυεθνική άσκηση.
Τώρα το μοντέλο επεκτείνεται στη θάλασσα.
Και αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία για μια περιοχή όπως η Ανατολική Μεσόγειος, όπου η αεροπορική ισχύς, οι ναυτικές μονάδες, τα μη επανδρωμένα συστήματα, η επιτήρηση και η αντιαεροπορική άμυνα συνδέονται όλο και περισσότερο σε ένα ενιαίο επιχειρησιακό περιβάλλον.
Η Ελλάδα, άλλωστε, βρίσκεται ήδη σε μια περίοδο σημαντικής αναδιάρθρωσης των ναυτικών της δυνατοτήτων. Η απόκτηση των δύο ιταλικών FREMM κλάσης Bergamini έχει πλέον ενεργοποιηθεί, ενώ το πρόγραμμα προβλέπει μεταβίβαση της «Carlo Bergamini» το πρώτο εξάμηνο του 2028 και της «Virginio Fasan» το πρώτο εξάμηνο του 2029. Μαζί με τις FDI και τον εκσυγχρονισμό των MEKO, δημιουργείται ένα διαφορετικό επιχειρησιακό περιβάλλον για το Πολεμικό Ναυτικό.
Και η συνεργασία δεν σταματά στη θάλασσα
Το σημαντικότερο ίσως στοιχείο είναι ότι η ελληνοϊσραηλινή συνεργασία αναπτύσσεται ταυτόχρονα σε πολλά επίπεδα.
Στις 31 Αυγούστου υπογράφηκε στο Τελ Αβίβ η διακρατική συμφωνία για την ανάπτυξη της «Ασπίδας του Αχιλλέα», ενός ολοκληρωμένου αντιαεροπορικού, αντιβαλλιστικού και αντι-drone συστήματος με ενιαίο σύστημα διοίκησης και ελέγχου. Στην υλοποίηση συμμετέχουν, από ισραηλινής πλευράς, μεταξύ άλλων οι Rafael και Israel Aerospace Industries.
Έτσι διαμορφώνεται ένα ενδιαφέρον τρίπτυχο:
αέρας – θάλασσα – αεράμυνα.
Και πίσω από αυτά βρίσκεται η ίδια στρατηγική ανάγκη: η ικανότητα των δύο χωρών να επιχειρούν σε ένα ιδιαίτερα απαιτητικό περιβάλλον ασφαλείας στην Ανατολική Μεσόγειο.
Γιατί ενδιαφέρει τόσο το Ισραήλ;
Το Ισραήλ διαθέτει εξαιρετικά προηγμένη επιχειρησιακή εμπειρία, αλλά η γεωγραφία του δημιουργεί συγκεκριμένες ανάγκες. Η Ανατολική Μεσόγειος είναι ο φυσικός θαλάσσιος χώρος που συνδέει το Ισραήλ με την ευρύτερη περιοχή.
Η Ελλάδα, από την άλλη, διαθέτει κάτι που δεν μπορεί να αποκτηθεί με αγορά οπλικού συστήματος: γεωγραφία.
Το Αιγαίο, η Κρήτη, η Κύπρος, η Ανατολική Μεσόγειος και οι θαλάσσιες οδοί προς την Ευρώπη δημιουργούν ένα τεράστιο επιχειρησιακό τόξο.
Γι' αυτό και η συνεργασία έχει αξία και για τις δύο πλευρές.
Δεν σημαίνει ότι Ελλάδα και Ισραήλ δημιουργούν κάποια νέα στρατιωτική συμμαχία με αυτόματες δεσμεύσεις. Σημαίνει όμως ότι η επιχειρησιακή τους επαφή γίνεται βαθύτερη και πολυεπίπεδη.
Το πραγματικό μήνυμα είναι η διαλειτουργικότητα
Υπάρχει μια λέξη που αξίζει να κρατήσουμε από την ανακοίνωση του Πολεμικού Ναυτικού:
διαλειτουργικότητα.
Στον σύγχρονο πόλεμο δεν αρκεί να διαθέτεις καλά πλοία, αεροσκάφη ή πυραύλους. Πρέπει να μπορούν να «μιλήσουν» μεταξύ τους. Να ανταλλάσσουν δεδομένα. Να αναγνωρίζουν κοινές απειλές. Να λειτουργούν μέσα σε ένα κοινό επιχειρησιακό περιβάλλον.
Εκεί ακριβώς βρίσκεται η πραγματική αξία των συνεκπαιδεύσεων.
Και η Ελλάδα φαίνεται να επενδύει πλέον συστηματικά σε αυτό το μοντέλο, δημιουργώντας ένα δίκτυο συνεργασιών με χώρες που έχουν διαφορετικές αλλά συμπληρωματικές στρατιωτικές δυνατότητες.
Η πρόσφατη συνεκπαίδευση του Πολεμικού Ναυτικού με το Ισραήλ είναι, επομένως, κάτι περισσότερο από μια ακόμη άσκηση.
Είναι ένα ακόμη κομμάτι ενός μεγαλύτερου παζλ.
Η Ελλάδα δεν κοιτά πλέον την Ανατολική Μεσόγειο μόνο από την ακτή. Αποκτά σταδιακά δυνατότητα να επιχειρεί, να επιτηρεί και να συνεργάζεται σε ολόκληρο το θαλάσσιο και εναέριο επιχειρησιακό περιβάλλον.
Και το Ισραήλ, από την πλευρά του, φαίνεται να αντιλαμβάνεται όλο και περισσότερο ότι η Ελλάδα δεν είναι απλώς ένας ακόμη εταίρος στην περιοχή.
Είναι ο γεωγραφικός και επιχειρησιακός κρίκος που συνδέει την Ανατολική Μεσόγειο με την ευρωπαϊκή ασφάλεια.
Αυτό είναι που κάνει την ελληνοϊσραηλινή συνεργασία να αποκτά πλέον διαφορετικό βάρος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου