#ΕξπρέςΣάμινα #ΠόρτεςΠάρου #ναυάγιο #πλοία
Είκοσι έξι χρόνια μετά, το ναυάγιο του «Εξπρές Σάμινα» παραμένει μία από τις πιο οδυνηρές σελίδες της σύγχρονης ελληνικής ναυτικής ιστορίας. Ήταν η νύχτα της 26ης Σεπτεμβρίου 2000, όταν 81 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους λίγα μόλις μίλια έξω από την Πάρο.
Το πλοίο, με 472 επιβάτες και 61 μέλη πληρώματος, είχε αναχωρήσει από τον Πειραιά με προορισμό τους Λειψούς, ακολουθώντας τη γραμμή Πάρος – Νάξος – Ικαρία – Σάμος – Πάτμος. Περίπου στις 22:10, μέσα σε ανέμους 8 μποφόρ, προσέκρουσε στις βραχονησίδες «Πόρτες», ανοικτά της Πάρου. Το ρήγμα στα ύφαλα αποδείχθηκε μοιραίο και μέσα σε περίπου 25 λεπτά το πλοίο είχε βυθιστεί.
Η τραγωδία όμως δεν ήταν μόνο η σύγκρουση. Η διακοπή του ηλεκτρικού ρεύματος, η μη λειτουργία της εφεδρικής ηλεκτρογεννήτριας, η απουσία έγκαιρης ειδοποίησης και η σύγχυση που επικράτησε μετέτρεψαν τα λεπτά που ακολούθησαν σε εφιάλτη. Πολλοί επιβάτες βρέθηκαν στο σκοτάδι και αναγκάστηκαν να πέσουν στη θάλασσα για να σωθούν.
Και μέσα σε αυτή την κόλαση, οι ψαράδες της Πάρου και της Αντιπάρου ήταν εκείνοι που έφτασαν από τους πρώτους στο σημείο και συνέβαλαν καθοριστικά στη διάσωση ανθρώπων. Ανάμεσα στα θύματα ήταν και ο υπολιμενάρχης Πάρου Δημήτρης Μάλαμας, ο οποίος υπέστη θανατηφόρο έμφραγμα την ώρα που συντόνιζε την επιχείρηση διάσωσης.
Τα ερωτήματα που έμειναν
Η υπόθεση δεν τελείωσε με την ανέλκυση των νεκρών και την επιστροφή των διασωθέντων στις οικογένειές τους. Ακολούθησαν έρευνες, καταγγελίες, μία πολύκροτη δικαστική διαδικασία και σοβαρά ερωτήματα για την ασφάλεια του πλοίου και τη λειτουργία των ελεγκτικών μηχανισμών.
Ιδιαίτερη βαρύτητα απέκτησαν οι καταγγελίες του μηχανικού Αναστάσιου Σορόκα, ο οποίος είχε αποχωρήσει από το πλοίο λίγες ημέρες πριν από το ναυάγιο και είχε καταγγείλει προβλήματα σε μηχανές, ηλεκτρομηχανές, εφεδρική γεννήτρια, συστήματα καθέλκυσης σωστικών λέμβων και υδατοστεγείς θύρες. Το πλοίο είχε ελεγχθεί δύο φορές πριν από την τραγωδία και, σύμφωνα με τα στοιχεία που παρατίθενται στο δημοσίευμα, δεν διαπιστώθηκαν προβλήματα που να εμποδίζουν τον απόπλου.
Η δικαστική διαδικασία κατέληξε σε καταδίκες στελεχών του πληρώματος. Το δικαστήριο απέδωσε την πρόσκρουση κυρίως σε κακή διακυβέρνηση και τη γρήγορη βύθιση στο γεγονός ότι οι υδατοστεγείς θύρες δεν ήταν κλειστές. Οι ποινές που επιβλήθηκαν μειώθηκαν στη συνέχεια σε δεύτερο βαθμό και από τον Άρειο Πάγο.
Το «Εξπρές Σάμινα» ήταν ένα πλοίο 34 ετών, καθώς είχε ναυπηγηθεί το 1966 στη Γαλλία. Είχε αλλάξει ονόματα και ιδιοκτησίες πριν καταλήξει στη Minoan Flying Dolphins και να δρομολογηθεί στις ελληνικές ακτοπλοϊκές γραμμές.
Μια τραγωδία που δεν πρέπει να γίνει απλώς επέτειος
Κάθε 26η Σεπτεμβρίου το όνομα «Σάμινα» επιστρέφει στη δημόσια μνήμη. Όμως πίσω από τον αριθμό 81 δεν υπάρχει απλώς μια στατιστική της ελληνικής ναυτικής ιστορίας. Υπάρχουν 81 άνθρωποι, οικογένειες που περίμεναν ένα τηλέφωνο και δεν το άκουσαν ποτέ, και μια ολόκληρη κοινωνία που εκείνη τη νύχτα κατάλαβε ξανά πόσο εύθραυστη μπορεί να γίνει η ασφάλεια στη θάλασσα.
Το πραγματικό δίδαγμα του «Σάμινα» δεν βρίσκεται μόνο στο πώς βυθίστηκε ένα πλοίο. Βρίσκεται στο αν είχαν λειτουργήσει όλα όσα έπρεπε να λειτουργήσουν πριν αυτό αποπλεύσει.
Γιατί στη θάλασσα, η ασφάλεια δεν κρίνεται όταν χτυπήσει η καταστροφή. Κρίνεται πολύ νωρίτερα, στους ελέγχους, στη συντήρηση, στην τήρηση των κανόνων και στην ευθύνη εκείνων που έχουν καθήκον να προλαμβάνουν την τραγωδία. Και αυτή είναι ίσως η πιο σκληρή παρακαταθήκη εκείνης της νύχτας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου