Στις 24 Ιουλίου του 1923 θα εκπνεύσει κάθε ελπίδα για ένωση των Δωδεκανήσων με την Ελλάδα. Στη Λωζάνη υπογράφτηκε Συνθήκη, με την οποία η μέχρι τότε πολεμική κατοχή των Ιταλών στα Δωδεκάνησα μετατρεπόταν σε νομική, με αποτέλεσμα την προσάρτηση των νησιών αυτών ως «Κτήσης» (Possedimento) στην Ιταλική Επικράτεια. Σύμφωνα με το άρθρο 15 του Παραρτήματος της Συνθήκης της Λωζάνης: «Η Τουρκία παραιτείται υπέρ της Ιταλίας παντός δικαιώματος και τίτλου επί των κάτωθι απαριθμουμένων νήσων, τουτέστι της Αστυπαλαίας, Ρόδου, Χάλκης, Καρπάθου, Κάσου, Τήλου, Νισύρου, Καλύμνου, Λέρου, Πάτμου, Λειψούς, Σύμης και Κω, των κατεχομένων υπό της Ιταλίας και των νησίδων των εξ αυτών εξαρτωμένων, ως και της νήσου Καστελλορίζου». Με την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης άρχισε και επίσημα η δεύτερη μεγάλη περίοδος της Ιταλοκρατίας στα νησιά μας. Θ’ ακολουθήσει το 1943 η Γερμανική κατοχή και το 1945, με τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Αγγλοκρατία, για ν’ αποδοθούν τελικά τα Δωδεκάνησα το 1947 στην Ελλάδα.
Διαβάστε περισσότερα:
http://vhatzivasileiou.blogspot.gr/2016/01/h-1923.html
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου