Ποιος προστατεύει τελικά τους πολίτες;
Ένας 39χρονος άνθρωπος είναι νεκρός.
Και ο οδηγός που ενεπλάκη στο τροχαίο στη Βούλα, αφού παραδέχεται ότι πραγματοποίησε την απαγορευμένη στροφή, επικαλούμενος ότι «παραπλανήθηκε από το GPS», αφέθηκε ελεύθερος χωρίς εγγύηση με αστείους περιοριστικούς όρους.
Εδώ δεν μιλάμε για κάποιον που βρέθηκε ξαφνικά μπροστά σε ένα απρόβλεπτο γεγονός. Μιλάμε για ομολογημένη παραβίαση της κυκλοφοριακής σήμανσης. Ο ίδιος φέρεται να παραδέχεται ότι δεν είδε την απαγορευτική πινακίδα και ότι έκανε τη στροφή επειδή το GPS του υπέδειξε διαφορετική διαδρομή.
Από πότε το GPS απαλλάσσει τον οδηγό από την υποχρέωση να βλέπει τον δρόμο και να υπακούει στις πινακίδες;
Ο οδηγός κρατά το τιμόνι. Ο οδηγός αποφασίζει. Ο οδηγός έχει την απόλυτη ευθύνη να ελέγχει τον δρόμο και να μη μετατρέπει μια λανθασμένη οδηγία μιας ηλεκτρονικής εφαρμογής σε κίνδυνο για τη ζωή των άλλων.
Κι όμως, ένας άνθρωπος έχασε τη ζωή του και ο οδηγός είναι έξω.
Ασφαλώς η τελική ποινική ευθύνη θα κριθεί από τη Δικαιοσύνη. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η κοινωνία πρέπει να σιωπά μπροστά σε μια πραγματικότητα που προκαλεί αγανάκτηση.
Γιατί στους ελληνικούς δρόμους έχει δημιουργηθεί μια επικίνδυνη αίσθηση ατιμωρησίας.
Κόκκινα φανάρια, αντικανονικές στροφές, επικίνδυνες προσπεράσεις, ταχύτητα, οδήγηση με κινητό, παραβίαση προτεραιότητας. Οι «εγκληματίες της ασφάλτου» γνωρίζουν ότι το κόστος της παραβατικότητας συχνά είναι δυσανάλογα μικρό σε σχέση με το κόστος που μπορεί να πληρώσει το θύμα.
Το θύμα πληρώνει με τη ζωή του.
Η οικογένειά του πληρώνει για πάντα.
Ο παραβάτης περιμένει τη Δικαιοσύνη εκτός φυλακής.
Αυτή η εικόνα δεν μπορεί να θεωρείται φυσιολογική.
Δεν ζητά κανείς να καταργηθεί το τεκμήριο αθωότητας ούτε να αποφασίζουν τα δικαστήρια με βάση την οργή της κοινωνίας. Ζητάμε κάτι πολύ πιο απλό: η επικίνδυνη οδήγηση που μπορεί να αφαιρέσει μια ανθρώπινη ζωή να αντιμετωπίζεται ως αυτό που πραγματικά είναι — μια εξαιρετικά σοβαρή εγκληματική συμπεριφορά και όχι μια ακόμη τροχαία παράβαση.
Η Πολιτεία πρέπει να στείλει καθαρό μήνυμα.
Δεν σκοτώνεις έναν άνθρωπο στον δρόμο και απλώς συνεχίζεις τη ζωή σου σαν να μη συνέβη τίποτα.
Η ανθρώπινη ζωή πρέπει να έχει μεγαλύτερη αξία από την ευκολία του παραβάτη, από το GPS του, από τη βιασύνη του και από οποιαδήποτε δικαιολογία μπορεί να επικαλεστεί εκ των υστέρων.
Γιατί όταν η παραβίαση των κανόνων οδικής κυκλοφορίας γίνεται καθημερινότητα και οι συνέπειες έρχονται μόνο αφού υπάρξει νεκρός, τότε το πρόβλημα δεν είναι μόνο ο οδηγός.
Είναι ένα κράτος που έχει αποτύχει να κάνει τους δρόμους ασφαλείς και να κάνει τους παραβάτες να φοβούνται πραγματικά τις συνέπειες των πράξεών τους.
Και όσο αυτό δεν αλλάζει, οι «εγκληματίες της ασφάλτου» θα συνεχίσουν να κυκλοφορούν.
Μέχρι το επόμενο θύμα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου